El Club

Regisseur: Pablo Larraín

Weggestopt op een plek waar het altijd koud is wonen de priesters die niet bestaan. De priesters die hun eigen regels verzonnen hebben en niet meer horen bij de Rooms-katholieke Kerk. Handel in baby’s, kindermisbruik; deze mannen hebben afschuwelijke vergrijpen gepleegd en daarom moeten zij boete doen. Zij leven volgens de wetten van de kerk, niet van de rechter en zitten dus ook in de gevangenis van de kerk en niet van de staat. Die gevangenis van de kerk is een afgelegen huis op een koude plek aan de Chileense kust, geen telefoons, geen contact met andere mensen. Enkel het trainen van hun hazewindhond is toegestaan. Een rustige oude dag in de vergetelheid.

Die vergetelheid wordt plotseling opgeschrikt door het volwassen geworden beschadigde kind dat voor de deur staat. Sandokán, de dronken bebaarde man, schreeuwt naar het huis en vertelt hoe de mondhoeken van zijn kleine kindermond scheurden omdat de grote piemel van de priester er in moest passen.

Geen gezellige kerstfilm dus, maar wel een bijzondere film.
De rest van de film gaat over dader en slachtoffer zijn, over dat de zwakkeren altijd het slachtoffer worden en dat is een prachtig gegeven. In deze situatie zijn de oude mannen met hun dementie en luiers veel kwetsbaarder dan Sandokán en deze vreselijke mannen worden zowaar slachtoffer van hun eigen slachtoffer. Hij confronteert de mannen met wat ze hebben aangericht; dat hij nooit meer seks met een vrouw wil hebben omdat hij dan niet het heilige raad van god ontvangt. Zo ontpopt hij zich tot dader en laat de oude mannen niet meer met rust.

Kindermisbruik is een groot thema in deze film, toch komt er geen kind in voor. De volwassenen vertellen zeer gedetailleerd wat er met die kinderen gebeurd is en dat is voor de kijker heftig om te horen: het wordt letterlijk in je gezicht geschreeuwd. Dat vind ik ook de kracht van de film; hij heeft korte heftige stukken maar daarna krijg je ook de tijd om te verwerken wat je gezien hebt. Zo komt de boodschap duidelijk binnen. De kerk wist van deze vreselijke mannen en heeft ze beschermd en gevoed zolang ze hun verhaal niet zouden vertellen, bang voor een schandaal.

Een film die je moet zien, al is het maar omdat het verhaal verteld moet worden.

Geschreven door Amber Arian

Amber Arian

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s