Gett, the Divorce Trial of Viviane Amsalem

Gett, the Divorce Trial of Viviane Amsalem

Gett is de derde film van regisseur Shlomi Elkabetz uit een triologie over het huwelijk van Viviane Amsalem waarin de positie van de Israëlische vrouw getoond wordt. De drie films staan op zichzelf en zijn dus prima apart te kijken.

 

In Gett (Hebreeuws voor ‘echtscheiding’) wil Viviane Amsalem (Ronit Elkabetz, zusje van regisseur en zelf co-regisseur) na jarenlang ongelukkig getrouwd te zijn geweest, scheiden van haar man Elishia (Simon Abkarian). Als jodin in Israël gaat dit echter niet zomaar. Viviane is al drie jaar bij hem weg en ergens anders gaan wonen, maar zonder scheiding kan ze geen nieuw leven beginnen. Ze is niet vreemdgegaan, zorgt nog goed voor de kinderen en woont bij familie. Toch wordt zij aan alle kanten tegengewerkt wanneer zij eindelijk vrij wil zijn van haar man – hij is het namelijk niet eens met de scheiding. In Israël bestaat er geen civiel huwelijk en dus ook geen civiele echtscheiding. Een echtscheiding kan alleen voltrokken worden door de rabbijnse rechtbank en met volledige instemming van de echtgenoot. Alleen hij kan opdracht geven tot het schrijven van de echtscheidingsbrief.

De hele film speelt zich af binnen de rechtbank. Je wordt meegesleept in een eindeloze stroom van rechtszaken waarbij de een nog minder oplevert dan de ander. Met een bewonderenswaardig doorzettingsvermogen blijven Viviane en haar advocaat drie jaar lang elke keer weer in beroep gaan tegen de uitspraak van de rabbijnen. Elishia blijft tegenwerken door niet te komen opdagen en wanneer hij er is vrijwel niets te zeggen. Ondertussen luistert niemand naar Vivianne, hoe goed zij ook meewerkt – zij is immers slechts een vrouw. Wanhopig probeert zij de rabbijnen duidelijk te maken dat haar man haar diep ongelukkig maakt. Ondertussen blijft iedereen om haar heen, zelfs haar eigen getuigen, benadrukken wat een geweldige man Elishia wel niet is.

Gett biedt een kijkje in de positie van de vrouw in het hedendaagse Israël. Het is heftig om te zien hoe achtergesteld vrouwen in andere culturen nog kunnen zijn, in dit geval in een cultuur waarvan ik dat zelf niet had verwacht. De eindeloze herhalingen van processen en het wachten op een beslissing maakt ook de kijker radeloos.

Het is bijzonder hoe meeslepend en heftig deze film is, terwijl er eigenlijk maar zo weinig gebeurt op slechts één locatie. Ondanks de ‘eentonige’ verhaallijn blijf je op het puntje van je stoel zitten, bij elk nieuw proces duimend dat Viviane de vrijheid krijgt waar zij zo naar verlangt.

 

Geschreven door gastblogger Louisa Bergsma, in samenwerking met JFAS.

 

LA RIOT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s